Met de afloop van het Eurovisie Songfestival gisteren blijven we nog even in de waan van de dag, want wat blijkt nu? De Turkse inzending Can Bonomo blijkt van Joodse komaf te zijn. Veel van mijn vrienden en kennis bleken stomverbaasd te zijn. “Turkije heeft toch juist een pesthekel aan minderheden? De Turkse president is zelf toch ook een Koerdenmepper en christen-pester?”. Een resolute ‘Nee!’ was mijn antwoord natuurlijk.

 

Het beeld wat ultraracist Wilders de beeld in helpt over Turkije is er natuurlijk één dat gefundeerd is op racisme en discriminatie. In werkelijkheid is Turkije een plurale maatschappij met zoveel multiculturele aspecten dat het Nederland doet lijken op het eentonige stadje Urk. In Turkije wordt multiculturaliteit juist gestimuleerd; zo kan het dat de Turkse atleet op Londen binnenkort de Armeense Toros Pilikoğlu zal zijn, maar ook dat de Koerdische Turgut Özal president van Turkije kon worden in de jaren ’90. 

 

In hetzelfde kader kan het dus ook dat de Sefardische Jood Can Bonomo zich volkomen inzet voor Turkije tijdens het Eurovisie Songfestival. Boven de overkoepelende identiteit van ‘Turk’, schuilen er namelijk vele plurale alternatieven rond in Turkije en juist dat maakt het land zo veelzijdig en interessant. En tja, dat er een paar rotte appels tussen zitten in de vorm van enkele duizenden PKK-Koerden, mag de pret niet drukken. Overigens mag ook wel eens vermeld worden dat enkele duizenden PKK-Koerden op een totaal van miljoenen vredelievende Koerden een verwaarloosbaar en marginaal aantal is, jammer genoeg krijgen die PKK-Koerden buitensporig veel media-aandacht in het westen.