Fout
  • JFTP::login: Unable to login
  • JFTP::write: Unable to use passive mode

Enkele dagen terug was er het baanbrekende nieuws dat Turkije al haar diplomatieke banden met Libië verbrak en officieel partij koos voor de rebellen. Het nieuws, dat afkomstig was van Persbureau Reuters, ging zelfs nog verder door te insinueren dat het Turkije ging om haar investeringen in het Noord-Afrikaanse land. Turkije heeft namelijk voor vele miljoenen aan euro’s aan bouwprojecten lopen in het land.

 

In oktober 2010 ben ik met een zogeheten ‘young leaders trip’ meegeweest naar Jeruzalem. Je zou het kunnen omschrijven als een ‘fact finding trip’, waarbij het aan de deelnemers zelf was om conclusies te trekken uit de gevoerde gesprekken. Dinsdagochtend 19 oktober ging de nette kleding aan (bij temperaturen boven de 30 graden), want we werden verwacht bij de Knesset. Dat is nogal wat, want de Knesset (zeg maar de Israëlische Tweede Kamer) is zwaarbeveiligd en buitenlandse toeristen komen hier normaal gesproken niet.

 

In oktober 2010 ben ik met een zogeheten young leaderstrip meegeweest naar Jeruzalem. Het doel van deze reis was om jonge (toekomstige) leiders meer kennis te laten opdoen over Israël, waardoor zij beter in staat zijn om eerlijke en betrouwbare informatie te geven. In die zin was het een ‘fact finding trip’, waarbij het aan de deelnemers zelf was om conclusies te trekken uit de gevoerde gesprekken.

 

Nieuwe onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit zijn nog maar net op gang gekomen, of het einde lijkt al weer in zicht. De bouwstop op de Westelijke Jordaanoever is na 10 maanden beëindigd en Joodse bewoners hebben met veel vreugde de eerste bouwactiviteiten hervat. Dat dit niet goed valt in de Arabische wereld viel te verwachten, maar zou het verlengen (en misschien wel definitief maken) van de bouwstop echt een opmaat zijn voor vrede? Oftewel: is een tweestatenoplossing zoals bijna de hele wereld deze nu voor ogen heeft een echte oplossing? Het enige juiste antwoord is een volmondig NEE.

 

Sinds het Flotilla-incident in mei van dit jaar, is Israël steeds meer in een isolement geraakt in de regio. Voor Israel was Turkije één van de weinige bondgenoten in het Midden-Oosten, als het al niet haar enigste bondgenoot was. Een tijdlang vlogen de verwijten dan ook heen en weer, vrijwel iedereen betichtte Israël van “hardhandig optreden” en het onnodig veroorzaken van burgerdoden. Op haar beurt wees Israël naar de Israëlisch-Joodse lobby in Amerika, die steevast de Turkse belangen had beschermd door bijvoorbeeld de ‘Armeense Genocide’-resolutie jarenlang te blokkeren.