Fout

Er is in Nederland niet veel bekend over Azerbeidzjan, dat terwijl het een land is dat volop in de media staat. Azerbeidzjan komt meestal in het nieuws als verstrekker van olie en/of gas aan haar buurland Turkije. Onlangs werd een dergelijk Azerbeidzjaans-Turks overeenkomst gesloten dat Turkije ruim 300 miljoen dollar per jaar in het laatje zou brengen. De twee landen zouden zo ook een machtblok kunnen vormen tegen de energievoorziening in de Europese Unie.

Het Turks-Azerbeidzjaanse contact is te verklaren door hun verwantschap op het gebied van taal, cultuur en afkomst. Zowel Turkije als Azerbeidzjan bestaat namelijk uit Turken en heeft als officiële taal Turks. In Azerbeidzjan spreekt men ook wel van ‘Azeri-Turken’ en ‘Azeri-Turks’ en/of ‘Azerbeidzjaans’, terwijl het in linguïstisch opzicht vergelijkbaar is met het Nederlands en het Vlaams. Veel experts maken dan ook geen officieel onderscheid tussen het Turks en het Azeri-Turks en zien het als één en dezelfde taal.

Maar dat is niet het enige waarmee Azerbeidzjan steevast in het nieuws komt. Azerbeidzjan is één van de landen waar het merendeel in handen van andere landen is. Zo is Zuid-Azerbeidzjan al jaren in handen van İran, door İran wordt het echter steevast ‘İraans Azerbeidzjan’ genoemd. Wat frappant is, is echter dat er in het door İraans geannexeerde gebied meer Azerbeidzjanen wonen dan in Azerbeidzjan zelf. Terwijl İran 25 miljoen Azerbeidzjanen telt, heeft Azerbeidzjan er maar 9 miljoen. En alhoewel İran met 25 miljoen Azerbeidzjanen voor ruim 25%-35% uit Azerbeidzjanen bestaat, is er geen ruimte voor onderwijs in het Azeri-Turks. Protesten zijn dan ook niet schaars in de Zuid-Azerbeidzjaanse hoofdstad Tebriz om onderwijs in hun moedertaal te eisen.

Naast de İraanse bezetting, heeft Azerbeidzjan ook nog te maken met een Armeense bezetting van ongeveer 24% van haar overgebleven grondgebied. Van de bezette provincies is Nagorno-Karabağ het belangrijkst en Azerbeidzjan heeft dan ook aangegeven het weer terug te zullen krijgen, desnoods met geweld. Door deze bezetting leven ruim één miljoen Azerbeidzjanen in vluchtelingenkampen, wachtend tot ze weer terug mogen naar het door Armenië bezette gebied.

Het is precies daarom dat Azerbeidzjan al jaren toenadering zoekt tot haar grote broer Turkije, mede omdat de verwantschap qua cultuur en taal ervoor zorgt dat ook de inwoners van beide landen elkander beschouwen als één volk. Met de sterke Azerbeidzjaanse drang om een grootmacht te worden in de energiesector en de daartoe geëxploiteerde olie- en gasbronnen, stijgen de inkomsten en zodoende ook de rijkdommen van Azerbeidzjan. Een groot deel hiervan wordt geïnvesteerd in diplomatie en militaire technologie om druk te kunnen zetten op İran en Armenië, en zo hereniging tot stand te kunnen brengen. Iets waar Azerbeidzj an nog steeds op wacht.