Bashar al-Assad is nu al maandenlang bezig om zijn eigen volk uit te moorden. Ieder dorp en iedere stad die zich ook maar een beetje tegen hem durft te verzetten wordt keihard aangepakt: tanken rollen er door de straten, terwijl scherpschutters demonstranten op klaarlichte dag executeren.

Het westen roept al evenlang dat het zo allemaal niet kan en dat de Syrische dictator 'onacceptabel' bezig is. Hij zou moeten aftreden of de oppositie tenminste tegemoet moeten komen.

Assad trekt zich echter niets aan van die kritiek. Hij is een heerser van de oude school: hij bepaalt wat er gebeurt, onwilligen ruim je uit de weg. Zijn strategieën lijken wel afkomstig uit De Heerser, het befaamde boek van Niccolo Machiavelli.

De reden dat hij zich deze vrijheid (om willekeurig vrouwen en kinderen af te slachten) kan veroorloven is dat de 'internationale gemeenschap' te verdeeld is om hem te kunnen tegenhouden. Ook tijdens de G20-top in Mexico konden de grote landen - west-Europa, Amerika, Rusland en China - het niet eens worden over een plan van actie.

Het westen wil dat Assad gedwongen wordt om een einde te maken aan het door hem georchestreerde bloedbad en om af te treden. Obama heeft ook deze week weer China en Rusland geprobeerd te overtuigen van zijn gelijk: Assad moet weg, Syriërs verdienen een democratisch systeem.

Hu Jintao (China's president) en Vladimir Poetin (zijn ambtsgenoot uit Rusland) denken daar jammer genoeg anders over. Assad is één van de betrouwbaarste bondgenoten die ze hebben. Er is werkelijk geen schijn van kans dat ze hem laten vallen. Hij is veel te waardevol, niet in de laatste plaats omdat hij de belangen van het westen bedreigt in landen als Libanon, Israël en de Palestijnse gebieden.

Zowel Poetin als Jintao zijn aanhangers van de realpolitik; het gaat ze er puur en alleen om, om de belangen van hun landen veilig te stellen. Je hoeft niet bij ze aan te komen met gezever over 'mensenrechten', hoe mooi je het ook verwoordt.

Obama en Francois Hollande (de nieuwe president van Frankrijk) kunnen dus wel ophouden met het organiseren van top na top, in een poging om de internationale gemeenschap te verenigen. Ze staan nu voor een heel heldere keuze: of zelf ingrijpen, of Assad met rust laten en net doen alsof hun neus bloedt - want niemand heeft tijd voor een stel machteloze politici die kwaad met hun vuist op tafel slaan, maar niets kunnen of durven doen.