Fout
  • JFTP::login: Unable to login
  • JFTP::write: Unable to use passive mode

alt

Het Nederlandse alfabet bevat 26 letters, het Turks 29. Dat het Turks meer letters heeft dan het Nederlands komt omdat er in het Turks meer klinkers zijn, namelijk acht. Hiertegen heeft het Nederlands 5 klinkers. Niet alleen op het gebied van het alfabet, ook op het gebied van de uitspraak zijn er grote verschillen tussen de beide talen. In dit artikel zullen we deze nader toelichten.

Het Nederlands heeft drie letters, die niet in het Turks voorkomen. Deze zijn de q, w en x. Het Turks echter, heeft letters zoals de ğ (yumuşak g: ‘de zachte g').[1] Verder bevat het Turks de volgende letters, die onbekend is voor het Nederlands alfabet: ç, ı, ö, ş, ü en de hoofdletter İ.

Wegens het ontbreken van letters in de genoemde talen, ontstaat vaak verwarring bij de uitspraak. Turkse woorden, persoons- of plaatsnamen worden niet geschreven zoals in het Turks. Bijvoorbeeld; dağ (berg) wordt geschreven als dag. İzmir wordt geschreven als Izmir, taş (steen) wordt geschreven als tas of als tash etcetera. Met andere woorden: Nederlanders schrijven met de bestaande Nederlandse letters. De Turken doen hetzelfde. Washington wordt geschreven als Vaşington. Aan beide zijden kunnen de voorbeelden worden vermeerderd.

Aan beide kanten brengt dit de nodige problemen met zich mee.  Want, wanneer men de originele schrijfwijze hanteert, houdt men nog steeds het probleem van de uitspraak over. Dit komen voort uit de gedachtegang van beide partijen. Vanuit Nederlandse invalshoek wordt de denkwijze gehandhaafd dat vreemde woorden worden geschreven zoals de uitspraak. Hier is İstanbul een voorbeeld van. Hoewel men nu ook wel Istanbul[2] schrijft, houdt men zich ook vast aan Istanboel. Persoonsnamen die eindigen op oğlu (zoon van) worden, niet altijd, geschreven als oglu.

Vooral in de voetbalwereld is dit een bekend verschijnsel. Van der Sar wordt in het Turks letterlijk ‘Wan der Sar’ uitgesproken. De Boer wordt ‘De Bo-er’, ‘van Ginkel’ wordt ‘wan Ginkel (de g als go in het Engels en de e als een duidelijke e). Alles wat er staat wordt zodanig uitgesproken in het Turks, omdat het een taal is waarbij alles wat opgeschreven is, duidelijk wordt gesproken.

Aan de Nederlandse zijde zijn de uitspraken evenmin correct. ‘Sarıoğlu’ wordt ‘Sarioglu’, ‘Şahin’ wordt ‘Sahin’, ‘Altıntop’ wordt ‘Altintop’ en noem maar op. En omdat in het Nederlands niet alles wat er staat zodanig wordt uitgesproken wordt de uitspraak van  bepaalde woorden anders.  In het Turks worden beide ‘e’s van Sezen duidelijk uitgesproken. In het Nederlands heeft de tweede ‘e’ een ander klank dan de eerste.

Ook in het dagelijkse leven zijn genoeg voorbeelden te geven die te maken hebben met het bovenstaande. De Nederlandse Turken hebben natuurlijk geen moeite met de uitspraak. Het probleem doet zich alleen voor bij niet Nederlands sprekende Turken. Deze hebben vooral woorden waarin eu, ui, sch voorkomen. Euro wordt uitgesproken als eero, buiten, wordt buuten, school wordt şkool. Sommige letters komen in beide talen voor maar hebben andere klanken. Utrecht wordt uitgesproken als Oetrecht.

Andersom hebben de Turken meer te maken met de verkeerde uitspraak van bijvoorbeeld namen. Het woord Kut (uitgesproken als koet, en het betekent ‘geluk’), dat ook als naam voorkomt, brengt de nodige problemen met zich mee. Veel voorkomende namen zijn Aykut, Kut, Kutay, Kutlu.

De problemen in schrijftaal en uitspraak zal blijkelijk nog niet zijn verholpen. Want mensen willen niet dat hun namen anders worden geschreven, wegens de uitspraak. Men vindt dikwijls dat de andere zich moet aanpassen. De flexibiliteit ontbreekt veelal en men houdt zich aan de ‘principe’. Hierdoor wordt en blijft het een kwestie van mijn woord tegen de jouwe. Taal is een belangrijk onderdeel van de identiteit en de samenleving. Zo’n belangrijk aandachtspunt vraagt om een verdere discussie en uiteindelijk een oplossing.



[1] Deze moet niet verward worden met de Zuid-Nederlandse zachte g.

[2] Dus met een hoofdletter İ, wat in het Turks wordt uitgesproken als de tweede e in het Nederlands zoals bij bellen, zwemmen etcetera. In het Turks wordt het met een İ geschreven. Deze is dezelfde als de kleine letter i in het Nederlands.

 

 

Reacties   

 
#1 parlar 16-11-2012 23:03
Je zal maar Aykut Kutlu heten..
 
 
#2 Osman 16-11-2012 23:07
Als de mensen dat goed word toegelicht is dat geen probleem.
De Franse woorden worden immers ook goed uitgesproken.

Een Turkse zanger genaamd Burak Kut
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen