Fout
  • JFTP::login: Unable to login
  • JFTP::write: Unable to use passive mode

Weer een nieuwe dag in Tatev, weer nieuwe kansen. Een nieuwe dag om kennis te maken met de mensen in Tatev maakte dat we een compleet plan konden presenteren om armoede tegen te gaan en werkgelegenheid te creëren door het plan ‘Tatev Mall’ (aka Tatev Bazaar) te presenteren. Het transformeren van een oude kolchoz tot een toeristencomplex met slaapplekken, restaurants, souvenirwinkeltjes, bioscoop, terras, cafeetjes en vele andere winkels zou volgens onze berekening maar 17.000 euro kosten maar wekelijks € 4500,- opleveren. Een jaarinkomen van tien gezinnen.
 

alt

Na gisteren waren we goede vrienden geworden met de dorpsbewoners van Tatev. Op straat werd ik staande gehouden met vragen als “Ben jij Italiaans?”, “Ben jij Iron Man?”, “Ben jij the Hero of the Soviet Union?”. Ik voelde me bijna een beroemdheid, maar het kwam natuurlijk doordat ze niet vaak iemand van buiten Tatev tegenkwamen. En alhoewel Tatev officieel bijna 1000 inwoners moest hebben, was het in praktijk misschien net 300 daar de rest al vertrokken was om te werken in Yerevan of het buitenland.
 

Vandaag was wellicht de leukste dag tot nu toe in Tatev. Als taak hadden we ‘mapping’, oftewel het in kaart brengen van de behoeften en benodigdheden van de dorpelingen. En hieruit bleek hoe simpel en vriendelijk de mensen van Tatev wel niet waren. Alhoewel de mensen duidelijk straatarm waren, waren ze toch gelukkig en wilden de meesten graag in Tatev blijven. Ze waren hier blij met hun simpele leven.
 

alt

Het was nu de tweede ochtend in Tatev, de derde dag in totaal. Ook vandaag was er een vol programma voor ons seminar over (jeugd-)werkloosheid in Armenië. Onze gids verhaalde tegelijk over enkele interessante dingen die meer leken op volksverhalen dan waarheidsgetrouwe verhalen. 
 

Na mijn aankomst in Tatev hadden we snel wat eten gekregen en toen weggebracht naar onze gastheren. Omdat Tatev maar 300 bewoners hadden, waren dorpsbewoners opgetrommeld om ons op te vangen in hun huizen. Het was een uniek staaltje gastvrijheid. Dit soort gastvrijheid waarbij dorpelingen op de bank gingen slapen om ons hun bedden af te staan, zag ik normaliter alleen maar in Turkije.