Antalya is geen Turkije
maandag 30 juli 2012 | 
Geschreven door Michael van der Galiën | 
| 
| 
Een goeiedag gewenst uit het zonnige Antalya! Ik ben hier een week of twee om vakantie te vieren...
Nou ja, dat is niet helemaal waar. De Verloofde werkt voor een luchtvaartmaatschappij en zij moest hier 11 dagen naartoe vanwege één of andere training. Leuk natuurlijk, zeker ook omdat ik mee mag.
En dus zit ik hier nu al vier dagen. Lekker in de zon, aan het strand en...
Tsja, dat is het dan wel, eigenlijk.
Ik ben Izmir gewend; Antalya lijkt wel een stad op een andere planeet. Iedereen is hier aardslui, de service in restaurants en café's lijkt nergens op, de gemiddelde lokale Turk is continu chagrijnig (behalve als hij achter buitenlandse vrouwen aanzit, dan is hij opeens wél heel sociaal), en voor de rest is er echt helemaal.niets.te.doen.
Oh ja, en laat ik de enorme aantallen buitenlanders maar niet eens noemen: de één nog asocialer dan de ander. Van Russen tot Georgiërs, en van Nederlanders tot Britten: ze lijken allemaal te denken dat ze door God zelf verkozen zijn om naar Antalya te komen, waardoor ze zich werkelijk afgrijselijk gedragen. Een gemiddeld toeristisch gezin loopt over straat: zoonlief spuugt op de grond, dochterlief becommentariëert een ieder die ze tegenkomen, terwijl pa en ma elkaar continu de tent uitvechten. Welkom in Antalya, dames en heren toeristen!
De Turken zijn al niet veel beter. Ze zijn gemiddeld genomen weliswaar minder asociaal dan de buitenlandse toeristen, maar mijn God, wat een gebrek aan ontwikkeling, warmte en vriendelijkheid zeg!
Ze houden zich slechts bezig met twee zaken: buitenlanders oplichten en hun vrouwen het bed in krijgen.
Gelukkig spreek ik na twee jaar Izmir een aardig mondje Turks, anders was ik onderhand ongetwijfeld al 500 lira extra kwijt geweest aan taxi ritten, en eten en drinken in één van de vele (maar bijzonder povere) restaurants in deze stad.
Vanaf dag één heb ik nagedacht over deze stad en de rare, luie, en chagrijnige cultuur die er heerst. Mijn conclusie is dat het hier te gemakkelijk is om geld te verdienen. Toeristen geven tóch wel uit, en flink ook. Waarom zou je dan moeite doen en ze vriendelijk behandelen? Dat is helemaal nergens voor nodig.
Hoe dan ook, na een paar dagen heb ik het wel gehad met Antalya en haar vervelende inwoners. Geef mij Izmir (en Instanbul) maar: dat zijn in ieder geval échte Turkse steden.
Reacties
Ik kwam met Zafer Turizm bus vanuit Anamur. Het begon vanaf de Otogar (busstation). Alle bussen hebben shuttle bussen om de reizigers verder te vervoeren naar hun bestemmingen. Nou ging ik naar Kaleiçi en had ik wat spullen mee. De chagrijnige buschaffeur verzocht mij 'snel' uit te stappen. Begrijpelijk, want het was heel druk op weg.
Maar goed. Vervolgens vraag ik aan de eerste beste persoon - die langs de Pasa moskee liep - naar mijn hotel. Hij wou een stukje meelopen, maar dan wel voor 5 lire. En het bleek maar 3 minuten lopen te zijn. Nou vond ik het aardig dat hij meehielp een tas te sjouwen, maar uiteindelijk wou hij 10 lira in plaats van 5 (@:%*@&@!). Nou was ik veel te moe om daar een discussie over te beginnen en gaf ik het. Maar het begon 'gezelliger' te worden toen ik de omgeving wou verkennen. Kaleici is prachtig. De steegjes zijn zeer charmant, maar het zit vol met die stomme winkels waarin iedereen je in alle talen probeert over te halen iets te kopen. En dan nog duur ook! Nou moest ik wel lachen om het feit dat een verkoopster van een Nederlander had geleerd 'Goedemiddag, kan ik u iets aansmeren?'. Ik ging stuk daar :D
Maar daarna begon de irritatie weer. Ik loop langs en een man haalt al zijn kunsten uit de kast om mij te overtuigen van zijn heerlijke kruiden. Nou laat hij mij en mijn verloofde ze proeven. Ten eerste kom ik uit Gaziantep - de stad met een hele rijke keuken - en is mijn verloofde docent koken en voeding. Hij heeft jaren ervaring. Die kruiden staan daar de hele dag in open lucht, en wel hete. De smaak is er vanaf. Vervolgens beweert hij dat het dagvers is. Amehoela. Mijn doel was niet om de verkoper af te kraken, maar hij liegt gewoon dat hij scheel ziet. Hij werd toen zwaar geirriteerd en begon te mompelen dat we niet de intentie hebben om iets te kopen en excuses bedenken. Dude, onze intentie was geen eens iets kopen.
Dan heb ik het nog niet over respectloze mensen die voorkruipen, opzij duwen, in de beeld van je camera staan.
Het enige wat ik mooi vond aan Antalya was de waterval. De ene in het natuur en de ander die fuseert met de zee.
Als je intens wilt genieten van de zee, zon, strand, dan moet je naar Anamur. Een super knus plaats met lieve mensen. Ik heb er gewoon 2 weken gezeten, omdat het gewoon te prachtig was. En goedkoop. Ik ga er zeker weer terug :)
Vertel eens wat over het eten daar :D
Wie ooit in Anamur komt; bezoek a.u.b. Horoz Ali bij een verlichte brug meters (links) van de Iskele. Een mannetje van ongeveer 50 jaar, staat er met een minibusje ONGELOOFLIJK lekkere dürüms te maken. OH MY ALLAH gewoon! Samen met zijn zoon. Zulke warme mensen. Zo'n leuke plek. Daar waar zoet water uitmondt in zee. Gewoon zo'n plekje zoals in series :) Ik geef nooit fooi. Vooral niet aan mensen zoals in Antalya. Maar mensen zoals deze verdienen het gewoon. Geen idee hoe het komt, maar zijn thee is verrukkelijk. Ik ben zelf normaal gesproken geen Turkse thee liefhebber.
Ik vroeg hun geheim en hij lachte dat hij zijn liefde toevoegt :D Haha. Zal wel waar zijn ergens...
Het 'probleem' is dat het veel te makkelijk is voor mensen om hier goed geld te verdienen. De toeristen komen wel, daar hoeven ze niets voor te doen.
Wel nee. Zijn trots krijg je niet zo snel geschaad. Althans niet met zulke dingen. De stoere Turkse mannetjes die bij alles oorlog beginnen kennen we inmiddels ook.
Niets is zo aantrekkelijk als een man die zichzelf weet te beheerlijk en lastige situaties diplomatiek aanpakt, maar de echte grenzen weten te bewaken.
Hoe is jouw Turks Michael? Is je verloofde Turks?
Mijn Turks wordt steeds beter. Red me prima in Turkije, alleen heb ik nog niet echt diepe gesprekken in het Turks. Vaak begrijp ik het allemaal nog wel als ze dieper ingaan op bepaalde materie (zoals politiek), maar heb ik moeite om mijn eigen gedachten onder woorden te brengen.
Overigens had ik dat van 10 lira niet geaccepteerd van die gast. Deal is deal.
Hoe lang woon je er eigenlijk? Ik denk dat het eeuwig duurt om een taal te leren. Ook als is het je moeder taal. Mijn Turks is lang niet fantastisch. Maar mijn Nederlands ook niet. Er blijven altijd woorden en uitdrukkingen die je nog nooit eerder hebt gehoord.
Mjah, eigenlijk geen problemen mee gehad. Nu wel heel sterk wat jij zegt, dat ik duidelijk 'de zoon' ben, en dat ze Esma op d'r hart dragen dat ze goed voor me moet zijn. Maar dat gebeurt niet automatisch, heb ik gezien met anderen. Als je tekort schiet als man / kostwinner is er aanzienlijk minder geduld met je. Doet in dat opzicht denken aan het idee van 'gezin' van de jaren 50 in Nederland. En het respect terugwinnen is dan moeilijk zo niet onmogelijk.
Ik woon hier nu twee jaar, maar moet zeggen dat het echt heel snel gaat. Eerst langzaam, maar dan raakt het in een soort van stroomversnelling. Overigent gaat dat niet automatisch: ik heb er bewust voor gekozen om veel rond te hangen in Turkse cafe's, me te omringen met Turkse vrienden waarvan het meerendeel geen Engels spreekt, etc. Dan moet je wel, begrijp je?
Er zijn veel import arbeiders daar in Antalya die niets geven om de stad en enkel aan geld denken....
Uiteindelijk vond ik er wel een die mij met volle begrip begreep, ik betaalde hem 12.5 Turkse lira, voor tien minuutjes op de banana dat geweldig verliep. Ik ben blij dat er zulke mensen in Antalya zijn.
Daar heb je volkomen gelijk in,
Alleen worden sommige situaties naar voren gebracht...
Belachelijk man. Ik heb ook zoiets meegemaakt. Ik wilde op foto met een kameel. Nou kostte dat 3 TL. Geen probleem op zich. Ik mocht erop zitten. Een ritje kost 10 TL. Ik wou graag op foto waar de kameel gewoon staat ipv zit. Ik bood de man 5 TL aan en hij vond het goed. Nou wou ik dat de kameel 2 meter verderop, de zon in ging, zodat de foto er leuker zou worden. Na de 2,3 foto's ging ik er weer af. Hij EISTE gewoon 10 TL, omdat ik had een 'ritje' had gemaakt. Ik vertelde mijn verloofde 5 TL te geven. Hij zeurde om 10 (wat hij in het Engels deed). Ik weigerde en liep weg. De gemiddelde buitenlander had gewoon betaald. Ze geven je gewoon een schuldgevoel. Bah bah bah!
Rotte appels heb je overal inderdaad. Maar in Antalya leken goede appels zeldzaam...
Kan het niet gewoon zo zijn dat die mensen jullie (=toeristen) zat zijn? En als ik het verhaal van Burcin K zo lees, snap ik ergens ook wel waarom. Zonder partij te kiezen hoor maar steeds pingelen: 1 foto of nee 2 of nee 3. Toch die kamelen een stukje laten lopen enz. enz.
Ja, dan begrijp ik wel waarom die mensen toeristen uiteindelijk zo zat worden. In Izmir en Istanbul is dat veel minder.
Antalya schijnt wel de beste strand te hebben van de wereld. (Gekozen als beste strand in 2006 las ik ergens)
Er zijn ook vele archeologische plekken kennelijk daar. Seen any of them?
RSS lijst met reacties op dit artikel