De PKK blijft aanvallen uitvoeren tegen Turkse doelwitten. Ook deze week zijn er weer acht soldaten om het leven gekomen bij terroristische aanslagen, gepleegd door de Koerdische terroristische organisatie.

Turkse politici zitten langzamerhand met de handen in het haar. Ook de media zijn geschokt. De relatie tussen Koerden en Turken was namelijk rap aan het verbeteren. Dat dacht men, tenminste. De PKK was minder actief, Koerden krijgen meer rechten en doen steeds actiever mee in het democratische Turkse systeem.

Jammer genoeg denkt de PKK daar net even anders over. Voor deze op bloed beluste terroristen zijn Turkse soldaten (en burgers trouwens ook) dé grote vijand. Er is geen schijn van kans dat ze bereid zijn om genoegen te nemen met een diplomatieke oplossing; dat zou het bestaansrecht van de PKK namelijk ondermijnen.

Je richt immers geen terroristische organisatie op als je denkt dat je ook een heel eind kan komen door met elkaar aan de onderhandelingstafel te gaan zitten.

Hoewel Ankara gevechten liever uit de weg gaat en wél mondeling tot een vergelijk hoopt te komen, moeten Turkse politici begrijpen dat praten alleen nut heeft als de andere partij mee wil werken. Dat is hier absoluut niet het geval. De PKK wil oorlog, punt. Als Erdogan zijnde kún je dat niet negeren - niet zonder nog meer soldaten en burgers op te offeren, tenminste.

Daarom is de tijd nu gekomen voor een massale invasie van Noord-Irak, de thuisbasis van de PKK. Premier Recep Tayyip Erdogan moet het leger het bevel geven om alle PKK-trainingskampen uit de weg te ruimen; hoe lang zo'n militair avontuur ook duurt, en hoeveel kritiek het zijn land ook zal opleveren.

De ervaringen van Israël en Libanon hebben de oplettende waarnemer een bijzonder belangrijke les geleerd: óf je vernietigt terroristische organisaties, óf ze blijven je jaar na jaar, decennium na decennium aanvallen. Staten die daar geen trek in hebben moeten ingrijpen - en dan ook meteen op grote schaal.

In dat opzicht kan Turkije ook het één en ander leren van het Amerikaanse avontuur in Irak. De Amerikanen stuurden de eerste jaren veel te weinig troepen. Het gevolg was dat Al Qaeda tientallen aanslagen per maand kon plegen waarbij er vele honderden Iraken om het leven kwamen.

De toenmalige president George W. Bush leerde echter van zijn fouten: later stuurde hij veel meer troepen, die hele regio's moesten veroveren en vervolgens bezetten. Op die manier werd Al Qaeda eindelijk in het defensief gedwongen en werd het zowaar rustig in het Arabische land.

Turkije doet er verstandig aan eenzelfde strategie te implementeren in de strijd tegen de PKK. Stuur enkele tienduizenden troepen naar Noord-Irak, geef ze alle wapens die ze nodig hebben, en laat ze doen wat nodig is om de PKK eindelijk definitief uit te schakelen. Alleen dan kan er vrede komen.